Zoekend in de mist

                              Tinder is belachelijk. Dat is alleen voor seksdates. Daar kan je toch geen serieuze mensen ontmoeten? Dat dacht ik een jaar geleden. Ik had wel verhalen gehoord over mensen die elkaar gevonden hadden via onlinedating, maar ik geloofde er zelf niet in. Hoe kan een scherm- en advertentiegerelateerde match nu echt iets betekenen? Je voelt het al aankomen. Uit verveling en nog meer uit nood aan mannelijke aandacht ging ik toch ook maar eens kijken wat al dat links en rechts geveeg nu eigenlijk inhield. Binnen een week had ik een match of vijf, waarvan eentje interessant leek. We begonnen te chatten en stopten niet meer. Elke tien minuten ging er wel een boodschap over en weer. Ik rationaliseerde het en noemde de vlinders in mijn buik het resultaat van alle dopamine die door mijn bloed raasde. We spraken af om elkaar in het echt te ontmoeten, waarbij ik nog stee...

                                   We denken allemaal dat wij niet de racisten zijn.   Het is onze rare buurman, of de eigenaar van dat ene restaurant die altijd met schijnbare tegenzin mensen met een gekleurde huid bedient. Toen ik besliste om te verhuizen naar Oeganda vond ik mezelf zeker geen racist. Van wit superioriteitsdenken had ik nog nooit gehoord. Maar het zit hem in de kleine dingen. Minuscule patronen en gedachtegangen waar ik me sinds kort bewust(er) van ben en die aantonen hoe diep ons wit superioriteitsdenken er in zit. Laat ik een voorbeeld geven uit mijn dagelijkse leven. Ik bestel veertig kilo mozzarella in Kampala, de hoofdstad van Oeganda. Ik betaal, zoals altijd netjes vooruit, ook het transport om het tot Masaka te brengen. Ik geef mijn telefoonnummer, zodat de vrachtwagenbestuurder me kan bellen wanneer hij in de buurt van Masaka is, waar mijn ...

Daar zit ik dan. Heel ver weg van mijn familie. Met wie ik graag samen dit verdriet zou willen dragen. Verdriet dat alleen maar om mezelf gaat. Want ons moemoe, die is erg blij eindelijk haar achtjaarlange wens toegestaan te krijgen: om weer bij haar man te zijn. Om over zijn buikske te kunnen wrijven bij het slapengaan. Om elkaar te kunnen vertellen over de fratsen van het laatste achterkleinkind. Acht jaar geleden is de liefde van haar leven gestorven. Enkele jaren later is ze in een ouderlingenflat gaan wonen waar ze elke dag eten geserveerd krijgt en dagelijks iemand langs komt om te zien of alles oke is. Haar zeven dochters en zonen kwamen dagelijks langs, de kleinkinderen wat minder maar ook af en toe. Bij mijn jaarlijkse bezoekjes aan België ging ik ook steevast langs. Het was altijd fijn haar te zien, hoewel ik de geestelijke achteruitgang zag. Niet veel, maar vierennegentig jaren zijn er heel wat. Elk jaar nam ik afscheid met in mijn achterhoofd dat het misschien de laa...

“ Vergeef ons onze zonden, gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren .” - uit het ‘Onze Vader’, christelijk gebed   Wie van jullie is niet opgegroeid met dit gebed? Ik kan het zingen, declameren, murmelen of innig reciteren, naargelang van mijn stemming. Niet dat ik dit specifieke gebed vaak gebruik tijdens mijn meditaties. Ik zoek mijn heil meestal bij sanskriet gebrom dat ik niet begrijp maar dat me wel makkelijk in hogere sferen brengt. Door een diepe dialoog deze week kwam ik tot de vaststelling dat ik de relatie met mijn  giftige ex nog geen passende plaats heb gegeven. ‘Vergeving’ is het belangrijkste aspect dat nog mist om dat hoofdstuk af te sluiten. Genade hebben met hem, maar vooral ook met mezelf. Vergiffenis schenken aan iemand: ü   Die nauwelijks benzine in jouw auto gooide of onderhoud betaalde maar er wel dagelijks gebruik van maakte; ü   Die bijna drie jaar gratis bij je gewoond en gegeten heeft; ü   Die betrapt werd met een ander...

“ Later wil ik even stoer zijn als jij .” – Dertienjarig meisje tegen achttienjarige Lenke Ik was achttien jaar en had geen idee waar ik heen ging. Ik dacht dat ik   de wereld kon veroveren in mijn onverschrokken outfit: lange zwarte jas en laarzen op een strak grijs minirokje.  Ik deed wanhopig alsof ik wist waar ik heen ging.   Blijkbaar maakte het indruk op de buitenwereld. Vanbinnen borrelde er één grote maalstroom van angsten en onzekerheden door mijn lijf. Ik wist helemaal niet wat te doen met mezelf. Ik durfde de weg nog niet vragen aan een vreemde op straat en liep liever twee uur verloren in een onbekende stad. Dat was de tijd voor google maps in de palm van je hand je kritiekloos de weg kon wijzen. Mijn brein vormde een constante rivier aan grillige gedachten. Gedachten die de ene dag enthousiast van een waterval wilden kletteren, om de volgende dag als een wilde zalm weer stroomopwaarts te willen springen. Ik was net van de middelbare Steinerschool af, ...

Taxi park in Kampala   Taxi busje voor officieel 14 passagiers Openbaar vervoer betekent kleine busjes waar officieel 14 mensen in mogen (zie foto). Maar waar makkelijk twee-en-twintig volwassenen, vijf kinderen, drie kippen en het equivalent aan bagage om drie weken weg te blijven, inpast. Qua geur en massa te vergelijken met zo’n studentenauto vol festivalgangers nadat ze van Rock Werchter terugkomen. Drie dagen niet gewassen, stinkend naar zweet, bier en seks. Openbaar vervoer is een uitdaging, om het positief te benoemen. Ik zou ook kunnen zeggen: a bad trip through hell. Het kan meevallen, het kan tegenvallen. Het eerste jaar dat ik in Oeganda woonde deed ik alles met openbaar vervoer. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, weet wat het is en hoe het werkt. Maar ik was enorm opgelucht toen we een auto kochten en onszelf in onze eigen tank in het gewoel dat verkeer heet konden storten.   Openbaar vervoer kan ook een sedan zijn. Een auto waar naast de chauffeur vooraan drie v...

Dankbaar voor wat er is “Grant me the serenity to accept the things I cannot change, Courage to change the things I can, And the wisdom to know the difference.” – Reinhold Niebuhr Deze lockdown scherpt ons bewustzijn aan. Ik hoor en lees verhalen van mensen die ontdekken dat ze helemaal niet zoveel hoeven te doen en hebben als ze altijd hebben gedacht. Ik hoop dat dit bewustzijn in de bedrijven ook is doorgesijpeld. Dat al die zakenreizen en belangrijke vergaderingen niet per se hoeven. Mijn bewustzijn groeit in die zin dat ik probeer los te laten wat ik niet kan veranderen. Het heeft geen zin me schuldig te voelen omdat ik geld genoeg heb om (lekker) eten te kopen. Het heeft geen zin om minder te eten uit misplaatst medeleven met hongerige mensen. Mijn bewustzijn groeit in die zin dat ik probeer te aanvaarden wat ik wel kan doen. Dat zijn kleine zaken, maar de zee bestaat uit vele kleine druppels. Ik deel zeep en suiker uit in de dorpen van UGoGreen, on...

Je moet een pakkende titel bedenken, zegt mijn schrijfcoach. Een goede inleiding die je lezer weg trekt van het oh zo makkelijke FB gescrol. Dat is niet zo gemakkelijk. Ik schrijf om mijn frustraties te uiten of zoals vandaag: mijn erkentelijkheid. Dat deel ik dan graag in deze wereld waar iedereen alles online gooit. Wie weet heeft iemand anders er ook wat aan. Maar wat voor titel dat dan moet hebben... Deze blog gaat over dankbaarheid. Aangezien ik een uitmuntend schrijver wil worden, zoek ik woorden eerst op. Dankbaarheid heeft volgens synoniemen.net de bijgedachte “ dat de weldoener voor ons te hoog staat om hem met een wederdienst te belonen, zoals men God dankbaar is voor zijn vele weldaden .” Erkentelijkheid, alweer volgens die website, onderstelt “ dat men gaarne tot een wederdienst bereid is”. Het woord erkentelijkheid gebruik ik in de titel om interessant over te komen en jullie te lokken om te lezen. Hoewel ik zeker gaarne tot een wederdienst ber...

Voel me al heel de week goed. Tot ik net een berichtje kreeg van een goede vriendin. Maandag ochtend was even heel moeilijk. Ik voelde me zwaar k u t en kon me echt nergens toe zetten om er uit te raken. Ik apte een paar mensen en verwachtte dat zij me met een perfect antwoord wel uit de put gingen halen. Het duurde meer dan twee uur vooraleer er iemand antwoordde. Tegen die tijd was ik naar het werk gegaan en volop beginnen poetsen. Thuis had ik ook kunnen poetsen maar zag het nut er niet van in. Op het werk was het tenminste nog nuttig voor iemand anders. Heel luid hardcore muziek opgezet, niet die shit van Elsa to let it go, maar vuur en vlammen van Rammstein. Heerlijk.  Diezelfde dag kregen we te horen van de overheid dat naast een verbod tot gebruik van openbaar vervoer, ook een verbod op gebruik van prive vervoer werd ingesteld. Ik kreeg een shock. Mijn auto mijn vrijheid afnemen?? Ja dus. Met ingang van die avond. En ik was al thuis. Vijf kilome...

“Zolang je hun handen vol stopt met allerlei hulp ben je ‘madam’, maar zodra er ergens iets mis is ben je plots ‘een vreemde’. Hopelijk hebben ze je vlug weer nodig, dan ben je onmiddellijk weer een goeie. Zo gaat dat”  -  reactie van een lezer op de laatste UGoGreen nieuwsbrief In die nieuwsbrief   had ik beschreven hoe blanken hier niet meer worden aangesproken met ‘muzunug’ maar met ‘corona’. Voorlopig zogezegd als een onschuldig grapje , maar ik voel me toch extra kwetsbaar. Het is zo makkelijk om een minderheidsgroep de schuld te geven van wat dan ook. Is dit herkenbaar voor jou? Alle overheden roepen hun onderdanen in het buitenland op om terug te keren naar het vaderland. Ik begrijp dat niet. Waarom zou je een – voorlopig - onbesmet gebied verlaten en naar zombieland vliegen? En daarbij, is het allemaal zo erg als ze ons doen geloven? Wie ken jij persoonlijk die een ernstige vorm van Covid-19 heeft en er eventueel ook aan gestorven is? Natuurlijk, a...