Zoekend in de mist

“ Later wil ik even stoer zijn als jij .” – Dertienjarig meisje tegen achttienjarige Lenke Ik was achttien jaar en had geen idee waar ik heen ging. Ik dacht dat ik   de wereld kon veroveren in mijn onverschrokken outfit: lange zwarte jas en laarzen op een strak grijs minirokje.  Ik deed wanhopig alsof ik wist waar ik heen ging.   Blijkbaar maakte het indruk op de buitenwereld. Vanbinnen borrelde er één grote maalstroom van angsten en onzekerheden door mijn lijf. Ik wist helemaal niet wat te doen met mezelf. Ik durfde de weg nog niet vragen aan een vreemde op straat en liep liever twee uur verloren in een onbekende stad. Dat was de tijd voor google maps in de palm van je hand je kritiekloos de weg kon wijzen. Mijn brein vormde een constante rivier aan grillige gedachten. Gedachten die de ene dag enthousiast van een waterval wilden kletteren, om de volgende dag als een wilde zalm weer stroomopwaarts te willen springen. Ik was net van de middelbare Steinerschool af, ...

Taxi park in Kampala   Taxi busje voor officieel 14 passagiers Openbaar vervoer betekent kleine busjes waar officieel 14 mensen in mogen (zie foto). Maar waar makkelijk twee-en-twintig volwassenen, vijf kinderen, drie kippen en het equivalent aan bagage om drie weken weg te blijven, inpast. Qua geur en massa te vergelijken met zo’n studentenauto vol festivalgangers nadat ze van Rock Werchter terugkomen. Drie dagen niet gewassen, stinkend naar zweet, bier en seks. Openbaar vervoer is een uitdaging, om het positief te benoemen. Ik zou ook kunnen zeggen: a bad trip through hell. Het kan meevallen, het kan tegenvallen. Het eerste jaar dat ik in Oeganda woonde deed ik alles met openbaar vervoer. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, weet wat het is en hoe het werkt. Maar ik was enorm opgelucht toen we een auto kochten en onszelf in onze eigen tank in het gewoel dat verkeer heet konden storten.   Openbaar vervoer kan ook een sedan zijn. Een auto waar naast de chauffeur vooraan drie v...

Dankbaar voor wat er is “Grant me the serenity to accept the things I cannot change, Courage to change the things I can, And the wisdom to know the difference.” – Reinhold Niebuhr Deze lockdown scherpt ons bewustzijn aan. Ik hoor en lees verhalen van mensen die ontdekken dat ze helemaal niet zoveel hoeven te doen en hebben als ze altijd hebben gedacht. Ik hoop dat dit bewustzijn in de bedrijven ook is doorgesijpeld. Dat al die zakenreizen en belangrijke vergaderingen niet per se hoeven. Mijn bewustzijn groeit in die zin dat ik probeer los te laten wat ik niet kan veranderen. Het heeft geen zin me schuldig te voelen omdat ik geld genoeg heb om (lekker) eten te kopen. Het heeft geen zin om minder te eten uit misplaatst medeleven met hongerige mensen. Mijn bewustzijn groeit in die zin dat ik probeer te aanvaarden wat ik wel kan doen. Dat zijn kleine zaken, maar de zee bestaat uit vele kleine druppels. Ik deel zeep en suiker uit in de dorpen van UGoGreen, on...

Je moet een pakkende titel bedenken, zegt mijn schrijfcoach. Een goede inleiding die je lezer weg trekt van het oh zo makkelijke FB gescrol. Dat is niet zo gemakkelijk. Ik schrijf om mijn frustraties te uiten of zoals vandaag: mijn erkentelijkheid. Dat deel ik dan graag in deze wereld waar iedereen alles online gooit. Wie weet heeft iemand anders er ook wat aan. Maar wat voor titel dat dan moet hebben... Deze blog gaat over dankbaarheid. Aangezien ik een uitmuntend schrijver wil worden, zoek ik woorden eerst op. Dankbaarheid heeft volgens synoniemen.net de bijgedachte “ dat de weldoener voor ons te hoog staat om hem met een wederdienst te belonen, zoals men God dankbaar is voor zijn vele weldaden .” Erkentelijkheid, alweer volgens die website, onderstelt “ dat men gaarne tot een wederdienst bereid is”. Het woord erkentelijkheid gebruik ik in de titel om interessant over te komen en jullie te lokken om te lezen. Hoewel ik zeker gaarne tot een wederdienst ber...

Voel me al heel de week goed. Tot ik net een berichtje kreeg van een goede vriendin. Maandag ochtend was even heel moeilijk. Ik voelde me zwaar k u t en kon me echt nergens toe zetten om er uit te raken. Ik apte een paar mensen en verwachtte dat zij me met een perfect antwoord wel uit de put gingen halen. Het duurde meer dan twee uur vooraleer er iemand antwoordde. Tegen die tijd was ik naar het werk gegaan en volop beginnen poetsen. Thuis had ik ook kunnen poetsen maar zag het nut er niet van in. Op het werk was het tenminste nog nuttig voor iemand anders. Heel luid hardcore muziek opgezet, niet die shit van Elsa to let it go, maar vuur en vlammen van Rammstein. Heerlijk.  Diezelfde dag kregen we te horen van de overheid dat naast een verbod tot gebruik van openbaar vervoer, ook een verbod op gebruik van prive vervoer werd ingesteld. Ik kreeg een shock. Mijn auto mijn vrijheid afnemen?? Ja dus. Met ingang van die avond. En ik was al thuis. Vijf kilome...

“Zolang je hun handen vol stopt met allerlei hulp ben je ‘madam’, maar zodra er ergens iets mis is ben je plots ‘een vreemde’. Hopelijk hebben ze je vlug weer nodig, dan ben je onmiddellijk weer een goeie. Zo gaat dat”  -  reactie van een lezer op de laatste UGoGreen nieuwsbrief In die nieuwsbrief   had ik beschreven hoe blanken hier niet meer worden aangesproken met ‘muzunug’ maar met ‘corona’. Voorlopig zogezegd als een onschuldig grapje , maar ik voel me toch extra kwetsbaar. Het is zo makkelijk om een minderheidsgroep de schuld te geven van wat dan ook. Is dit herkenbaar voor jou? Alle overheden roepen hun onderdanen in het buitenland op om terug te keren naar het vaderland. Ik begrijp dat niet. Waarom zou je een – voorlopig - onbesmet gebied verlaten en naar zombieland vliegen? En daarbij, is het allemaal zo erg als ze ons doen geloven? Wie ken jij persoonlijk die een ernstige vorm van Covid-19 heeft en er eventueel ook aan gestorven is? Natuurlijk, a...

Liefde is grilling. In mijn geval toch, maar je kan je er vast in herkennen. Ik heb er een beetje moeite mee om over zoiets persoonlijk te schrijven, maar voel ook wel dat daar mn schrijverspassie ligt. Om te schrijven over mezelf. Hoe ik zaken ervaar. Wat ik leer van het grote avontuur dat leven heet. Ik heb bijna 3 jaar een relatie gehad met een Oegandese man. We hebben elkaar erg geholpen met onze kennis en ervaring. Allebei onze zaken zijn gegroeid door elkaar. Helaas is de relatie op een erg onprettige manier uit geraakt. Mijn reactie toen ik mijn ex met een andere vrouw in bed vond, was typisch voor onze giftige relatie vol drama: “H et was wel erg raar dat hij met een vrouw in bed lag, maar ik geloof wel bijna dat er niets is gebeurd en dat ze gewoon een bed nodig had voor de nacht. Want ik zie hem zo graag en kan niet zonder hem en wil hem ook niet kwetsen door niet te geloven wat ie zegt over waarom die vrouw in zijn bed lag .” Het was nodig dat er zoiets dr...

Als tiener schreef ik erg goede opstellen in school. Zo goed dat mijn lerares geregeld bij mijn ouders controleerde of ik het opstel wel zelf geschreven had. Ik las graag en veel. Ik wou een geweldige schrijfster worden, even goed als Thea Beckman. Zij was mijn idool. Later veranderde mijn ambitie en ben ik psychologie gaan studeren. Het schrijven liet ik voor wat het was en heb het nooit gecultiveerd of gevoed, waardoor het een stille dood gestorven is. Met deze blog weer op te nemen, wil ik graag opnieuw leren schrijven. Niet zomaar leren schrijven, maar uitmuntend leren schrijven. Schrijven op een manier die de lezer bij de haren grijpt en met de neus op het scherm gedrukt houdt tot de laatste letter gelezen is. Niet alleen gelezen, maar totdat elke letter doorgedrongen is tot in de diepste cel van je lichaam, tot je echt begrijpt wat ik zeggen wil en het wie weet ook zal delen met je omgeving. Ik hoop dat je me wil helpen dit sluimerend talent te ontwikkelen. La...

Af en toe krijgt mijn teergeliefde IT-er het in zijn hoofd dat er een nieuwe website moet komen, dus bij deze: check it out! Zelfde adres, nieuwe look, en vooral: nieuwe blog! Ik zal nu op de website zelf een blog bijhouden, en deze niet meer. De website is voorlopig enkel nog in het engels en de blog in het nederlands. Veel leesplezier! www.ugogreen.eu

Joepie de poepie, zoveel nieuwe sponsors!! Niet alleen hebben we voldoende sponsors voor Aminah, maar kunnen we zelfs nog 1 of 2 kids sponseren! Super bedankt allemaal! Aminah heeft voor het eerst in haar leven een matras gekregen, een koffer vol spulletjes, allemaal voor haar kostschool. Voorbije maandag hebben we haar met alle spullen naar school gebracht. Hierbij de fotos toen ik alles in de koffer liet zien, je weet nooit dat er iets bij is dat ze niet kent. een klein extraatje: een boekje vol leuke post-its. heb ik wel effe uitgelegd wat ze daar mee kan doen (danku Hanne!!) zeep, sokken, ondergoed, nachtkleedje, sponsen, leesboekje, handdoek, lakens, zakdoeken, schoensmeer, schoenborstel... pennenzak met potloden en pennen, schooltas, thermoskan... en nog allerlei spul. als je goed kijkt zie je toch een vaag blij lachje op Aminah haar gezicht! Zoooo verlegen dat ze was. Wel schattig. Luisteren naar juf Lenke, hihi laatste keer de papieren checken ...