Kerstkippen

-
Nog bijna de volgende foto's vergeten:

Lenke, chauffeur en 10  kippen

Zo worden kippen hier vervoerd (ze leven nog he!)

Reacties

  1. Wim28 december 2011 om 11:08

    Aan zijn kleding te zien weet die 'chauffeur' precies dat het hier winter is!!!!
    De kerstvrouw is wel op haar zomers gekleed.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wim28 december 2011 om 11:11

    Heu ... weet Gaia al van die 2e foto?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Anoniem29 december 2011 om 12:00

    Hoi Lenke,

    Wat een welbekende plaatjes,ben niet zo'n cyberfreak, heb helaas je oproep voor het kerstdiner gemist. Misschien kan ik mij persoonlijk nuttig maken? Plannen rijpen voor najaar 2012.

    Afgelopen weken is het nummer Mary's boychild Jesus Christ van Bony M hier regelmatig voorbij gekomen. Schiet dan altijd weer in de lach, doet mij denken aan de de straten van Mukono waar dit nummer regelmatig uit de speakers schalde ha, ha, ha. Dit nummer is voor mij onsterfelijk geworden.

    Goed om te lezen dat jullie je steeds meer settelen in Oeganda. Met alle steun die jullie krijgen van familie en vrienden blijf je geloven in tijden dat het effe wat minder gaat.

    Wens jullie hele goede jaarwisseling onder de warme Oegandese hemel. Blijf jullie volgen in 2012!

    Groet,
    Yvonne

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Isabelle29 december 2011 om 17:22

    Lenke, je gaat me toch niet vertellen dat jij die kippen doodt, pluimt en kuist?!
    Kan je die kippen volgende keer niet doden voordat je ze met hun potten op hun kop aan een mobilette bindt. Niet dat ik een echte dierenvriend ben, maar toch ...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Ik kijk uit naar je opbouwende kritiek!

Populaire posts van deze blog

Wit superioriteitsdenken? Mij overkomt dat niet.

-
Afbeelding
                                   We denken allemaal dat wij niet de racisten zijn.   Het is onze rare buurman, of de eigenaar van dat ene restaurant die altijd met schijnbare tegenzin mensen met een gekleurde huid bedient. Toen ik besliste om te verhuizen naar Oeganda vond ik mezelf zeker geen racist. Van wit superioriteitsdenken had ik nog nooit gehoord. Maar het zit hem in de kleine dingen. Minuscule patronen en gedachtegangen waar ik me sinds kort bewust(er) van ben en die aantonen hoe diep ons wit superioriteitsdenken er in zit. Laat ik een voorbeeld geven uit mijn dagelijkse leven. Ik bestel veertig kilo mozzarella in Kampala, de hoofdstad van Oeganda. Ik betaal, zoals altijd netjes vooruit, ook het transport om het tot Masaka te brengen. Ik geef mijn telefoonnummer, zodat de vrachtwagenbestuurder me kan bellen wanneer hij in de buurt van Masaka is, waar mijn ...
Meer lezen

Oeganda is machtig prachtig

-
Afbeelding
Omdat jullie weer in een zware lockdown zitten, wil ik graag een beeld van Oeganda voor jullie schetsen. Over dingen die mij hier blij en gelukkig maken. Zodat jullie in je kot een beetje kunnen meegenieten van dit magnifieke land. Oeganda heeft een zeer gematigd klimaat met een dagelijks gemiddelde van 25 graden Celsius. Als het regent krijgen we het koud en doen we onze jeans en trui aan, ook al is het dan nog steeds 21 graden. Het kan keihard regenen. Zo hard dat de druppels eerst putjes in het zand maken en dan de onverharde wegen, waarmee 75% van Oeganda bezaaid is, tot glibberige glijbanen maakt.   Af en toe kan het wel twee hele dagen achtereen grijs bewolkt zijn, maar meestal schijnt de zon dagelijks haar heftige equatoriale stralen op mijn tere witte huid. Waarbij ik nog steeds heel makkelijk kan verbranden, zelfs al zit ik in de schaduw. En nog steeds vertik ik het om ‘voor dat halfuurtje’ zonnemelk op te smeren.   ’s Ochtends wordt het rond zes uur licht en ...
Meer lezen

Later wil ik even stoer zijn als jij

-
Afbeelding
“ Later wil ik even stoer zijn als jij .” – Dertienjarig meisje tegen achttienjarige Lenke Ik was achttien jaar en had geen idee waar ik heen ging. Ik dacht dat ik   de wereld kon veroveren in mijn onverschrokken outfit: lange zwarte jas en laarzen op een strak grijs minirokje.  Ik deed wanhopig alsof ik wist waar ik heen ging.   Blijkbaar maakte het indruk op de buitenwereld. Vanbinnen borrelde er één grote maalstroom van angsten en onzekerheden door mijn lijf. Ik wist helemaal niet wat te doen met mezelf. Ik durfde de weg nog niet vragen aan een vreemde op straat en liep liever twee uur verloren in een onbekende stad. Dat was de tijd voor google maps in de palm van je hand je kritiekloos de weg kon wijzen. Mijn brein vormde een constante rivier aan grillige gedachten. Gedachten die de ene dag enthousiast van een waterval wilden kletteren, om de volgende dag als een wilde zalm weer stroomopwaarts te willen springen. Ik was net van de middelbare Steinerschool af, ...
Meer lezen