Zoekend in de mist

Wat doet een mens zoal als je bijna een week zo goed als geen stroom hebt (en anders ook)?  Laat ik even mijn agenda van de voorbije week weergeven: Donderdag 17 november sMorgens uurtje mijn huisje poetsen + ondergoed wassen met de hand (de rest van mn was kan ik afgeven om te laten doen met een wasmachine). Lijstje met Luganda woorden gemaakt en geprobeerd te studeren. Vanaf smiddags was de power off voor de komende 5 dagen en heb ik me voor de 1e keer verveeld. Ik had geen zin om te lezen of weer kruiswoordraadsels te maken. Ook niet om te koken of naar de markt te gaan voor eten. Gewoon effe lekker lusteloos gehangen en genikst voor de rest van de dag. Vrijdag 18 november Voormiddag: bezoek aan Angela en Brian, een amerikaans koppel + kids die hier al een half jaar wonen en een huisje op overschot hebben op hun compound. Misschien dat ik vanaf januari daar ga wonen. Hangt een beetje van de huisbaas af of die de huur te veel gaat verhogen of niet. ...

Bij deze dan eindelijk het verhaal over Hope. Ik wachtte op een mooie foto, daarmee dat het wat langer geduurd heeft. Ook hebben we al een week geen stroom meer en wacht ik altijd tot er iemand anders de generator opzet om effe wat stroom te hebben (ik vind het nogal duur om zelf op te zetten...). Hope is een meisje van ongeveer 14 jaar, mentale leeftijd ongeveer 2 schatten ze. Ze is opgenomen in het Baby Home van Uganda Child Care, hoewel ze daar eigenlijk niet echt op haar plaats zit, aangezien de verzorgsters niet weten wat ze met haar moeten doen buiten aankleden en wassen.  Meestal wordt ze gedurende de dag aan haar lot over gelaten en zit ze op de grond, in zichzelf gekeerd.  Ze heeft scoliosis, draagt een pamper, heeft zeer goed ontwikkelde fijne motoriek, kan zelf eten, praat niet, of brengt enkel wat onverstaanbare nonsens uit en begrijpt ook niets als je iets zegt, of het nu in het Engels of Luganda is.  Ze zit heel de dag gehurkt op de koude beto...

Het was geen plezierreisje dat ik vorige week ondernam naar Bukoba, Tanzania. Een goede vriend van een vriendin was gestorven (een Tanzaniaan) en ik werd gevraagd om naar de begrafenis te komen. Ik kan er redelijk kort over zijn: begrafenissen zijn niet leuk. In Belgie niet, en in Tanzania niet. Mensen hebben verdriet, ik kan daar niet zo goed tegen, dus ik huil niet zo vrolijk mee. Een begrafenis verloopt in Tanzania niet veel anders dan in Belgie. Alleen werd de mis opgedragen ten huize van de ouders en het graf gedolven in de tuin van de ouders. Aangezien er veel broers en zussen waren, was er altijd wel iemand van de broers die vertaalde voor de muzungu's of ze aanwees wanneer ze moesten recht staan om erkend te worden. Uiteraard werden we ook hier als belangrijke gasten onthaald en kregen we dus bij de eersten (van de zeker 100 gasten) eten. Er was een kerkkoor dat mooi zong, de familie werd gecondoleerd, iedereen mocht langs de kist lopen voor een laatste blik...

 En hop, op naar de volgende organisatie hier die met kinderen werken, en waar ik nu af en toe naar toe ga. Child Care Uganda is opgezet door o.a. Carsten, mijn huisbaas de Deen.  Hun organisatie is ondertussen heel groot geworden (vele organisaties hier eigenlijk) en als ik zo verschillende websites lees word ik er soms een beetje moedeloos van. Wat doe ik hier eigenlijk, en wat kan onze bescheiden bijdrage in godsnaam doen?? Maar iedereen is hier met 1 gesponserd kind begonnen of heeft bijna een jaar moeten wachten op zijn 1e echte klant in zijn restaurant (echt waar he, een jaar). Dat is dan weer leuk om effectief te horen van iemand die nu zulke een grote organisatie draaiende houdt. En aangezien ik me voorlopig nog niet kan storten op mijn eigen 1e gesponserde kind of guesthouse, ga ik a en toe naar het Baby Home van Child Care Uganda om me op een andere manier nuttig bezig te houden dan heel de dag te schrijven aan businessplans en andere websites afsnollen naar...

 Vorige zaterdag had An (Vlaamse Rode Kruis afgevaardigde in Oeganda) me uitgenodigd om mee te gaan naar de maandelijkse bijeenkomst van de New Dawn Africa Foundation die o.a. haar vriend had opgericht. Deze Foundation is gebaseerd in Entebbe en richt zich op kinderen die HIV+ zijn. Ze willen ook de families zelfredzamer  maken door hen beroepsopleiding te geven. Ook delen ze voedselpakketten uit.. Elke laatste zaterdag van de maand komen er een 50-tal kinderen uit de wijde omgeving bijeen, evenals enkele verzorgers(sters). Voordat de kids er zijn, worden de voedselpakketten klaar gemaakt door ons. Deze bestaan uit verschillende zakjes (2 tassen van elks): rijst, posho (wit en bruin), bonen, suiker en 1 brood. Deze plastic zakjes worden weer allemaal samen in een grote groene plastic zak gedaan. Je hoort het al, ik was niet zo gelukkig met al dat plastic en vroeg ook of er geen andere oplossing kan gezocht worden. Een andere muzungu van het Amerikaanse Rode Kruis s...

Deze week hebben we het Matendo project bezocht in Kibaale, in de buurt van Fort Portal (min of meer), volledig ruraal en érg afgelegen. Jackson is een Oegandees (met zowaar visie!) en heeft mits funding een Vocational Training Centre gebouwd dat in januari zijn eerste leerlingen zal ontvangen. Aangezien Vocational Training ook onze dada is, dachten wij van eens kennis te maken met de man en zijn project, en te zien wat we samen zouden kunnen doen eventueel. Het was een weerom prachtige plek met goeie vibes en een mooi project. Het leuke is ook dat er in NL al een stichting bestaat die Matendo ook ondersteund en we zo dus op 3 fronten zouden kunnen samenwerken! Volgende week gaat Jackson 2 weken naar NL om er oa te praten met mensen van verschillende bedrijven om te zien of er enige sponsering/samenwerking ivm nieuwe waterbronnen kan uitgewerkt worden. Danku Jacky voor het opzetten van deze gesprekken! Dus genoeg stof om weer over na te denken en uit te werken, deze ...

Gelukkig schijnt de zon hier regelmatig, en al even gelukkig zijn er ook dikwijls (stapel- of schapen-) wolken om de blauwe lucht wat te verzachten. Er is hier niet dikwijls een knalblauwe lucht te bespeuren, en voor de keer dat het wel gebeurd, en ik zit er (slechts) 10 minuten in, krijg je dit resultaat:  Verder is er zeker genoeg zon om zonnepanelen op te laten werken, dat is hier ook al redelijk ingeburgerd, redelijk duur en de kwaliteit van de panelen zelf blijkbaar ietske minder.  Maar als we ons vaste stekje vinden gaan we daar zeker iets mee doen! Het huis in Jinja is helaas veel te duur voor ons budget... helaas pindakaas. We gaan nog zien of we iets kunnen uitwerken met huren, maar eigenlijk denk ik dat we dit prachtige plaatje aan ons voorbij moeten laten gaan.  We zullen nog wel zien. Gister zijn we ook nog met een plaatselijke kennis naar een hotel gaan zien dat we eventueel zouden kunnen uitbaten. 's Avonds hebben we de eigenaar gespr...

Company name: U Go Green Foundation Company slogan: Building a Sustainable Future Voila. Wat vind je daar van?  Dekt dat de lading (vocational school waar oa green technologies worden aangeleerd, een guesthouse dat zo groen mogelijk gebouwd en gerund wordt, een proper-waterproject als eerste opstart, bewustmaking van groene technologie algemeen, aanbieden van food security dmv goede landbouwtechnieken ...)? Klinkt het niet te mouchy / soft / geitewollensokken-achtig? Hoe komt het over? Wat stel je je er bij voor? De afkorting bekt misschien niet zo heel lekker, maar dat is dan jammer. De U staat zowel voor Uganda als You. Een website / organisatie met Go Green Foundation (dus zonder de U) bestaat al helaas (kunnen we misschien wel een partnership mee aangaan).  Graag reacties! De nieuwe firma dankt u :D

 Echt waar, dat is een zinnetje dat Reggie verschillende malen per dag zich afvraagt: is er electriciteit (als we thuis komen van de markt bvb), of, als er geen electriciteit is: wanneer zou het terug komen?  Ongelooflijk eigenlijk hoe afhankelijk we er van zijn.  Zodra er electriciteit is plakken we vast achter onze pc's, of het nu is om mail te checken, blog te schrijven, te facebooken of te werken aan ons businessplan, het lijkt wel of we zonder niet veel meer kunnen. We hebben al op papier verder gewerkt aan ons businessplan en mind map, maar al snel willen we dan toch iets opzoeken op internet, of vergelijken met iets van een andere site of een voorbeeld zoeken... et voila, alweer het schermpje nodig. 's Avonds net hetzelfde. Geen pc, dus geen filmpje of spelletje. Ik maak nu veel zweedse kruiswoordraadsels, Reggie kruipt erg vroeg in bed (voor zijn doen). Helaas zijn we met te weinig om Bonanza te spelen, of een ander kaartspelletje, want daar zit Reg...

Sfeer in Mbarara: mwa. Ok, maar niet veel soeps. Ik vond het een propperig klein vuil dorpje (ok: welk afrikaans dorpje is niét vuil) en we hebben er eigenlijk niet veel gedaan buiten wat rond gelopen en effe gekletst met 2 nieuwe Nederlandse vrijwilligsters. Ik was reuze benieuwd naar Fort Portal. Tyas, een vrijwilliger die ik vorig jaar heb leren kennen, vond het een leuk stadje, en ik had van nog mensen gehoord dat ze het daar gezellig vonden.  Na 5u in 2 verschillende matatu's te hebben gezeten (gelukkig op de iets meer comfy front seats waar je met max 2 personen op ook effectief 2 zitplaatsen zit, in tegenstelling tot de rijen achteraan - met 4 of 5 op een rij van 3 bvb) werden we gedropt in het taxipark van Fort.  Daar gelijk op een boda gesprongen naar een guesthouse die er leuk uitzag volgens de gids. Helaas volboekt, dus te voet verder naar de volgende (vlakbij).  Een hostel, heel simpel en goedkoop, maar wel leuk voor de verandering.  Nog ...