Zoekend in de mist

Danku Tina voor deze link. Ik ben het niet met alles eens, maar het is wel een goede reflectie om jezelf de vraag te stellen: waarom wil ik vrijwilligerswerk doen? Het is een lange tekst, maar blijf volhouden, het is echt interessant om eens over na te denken. Why you shouldnt participate in voluntourism

Jaja, voor wie het nog niet wist: de kogel is door de kerk, op 29 september 2011 vertrekken we voor onbepaalde tijd naar Oeganda! Het appartement is verhuurd, de inboedel wordt verkocht en de eerste 6 maanden gaan ik terug naar Sarah en Sander in Ngoma, Masaka, West Oeganda om hen enkele dagen per week te helpen bij hun Jjaja Bbanga project (lagere school, kliniek en guesthouse).  Ondertussen kijken we uit naar een leuke en interessante plek met pand om uit te baten als een soort van B&B/Guesthouse. Het kippenfarm idee is voorlopig opgeborgen, en tijdens die eerste 6 maanden zullen we ook zien hoe het ons bevalt in Oeganda. Want ginder wonen en plaatselijk geld verdienen of 4 maanden als vrijwilliger met je euro-spaargeld leven is nog wel een heel verschil! Het is een heel avontuur, spannend, uitdagend, boeiend en nieuw. We gaan de uitdaging graag aan en zullen jullie uiteraard weer op de hoogte houden via deze blog! Reggie blijft voorlopig zijn projectwerk als...

Het is een beetje laat, ik weet het. Maar toen ik zelf aan het voorbereiden en zoeken was voor ik vertrok vorig jaar, miste ik op elke blog een bericht over de thuiskomst.  Hoe was het om weer terug in het land te zijn. Hoe voelde het om weer over stroom en water te beschikken zoveel je wou. Hoe was je veranderd (of niet). Moest je hard aanpassen aan het leven hier. Zo van die dingen. Bij deze mijn antwoord op deze vragen. Het was heerlijk om weer terug te zijn, en tegelijk miste ik al voor ik in Oeganda vertrok het land, de mensen, het verse fruit, de zon, de energie en de manier van leven. Aanpassen aan het Westerse ritme ging vanzelf. Ik moest nog niet direct gaan werken, dus had een paar weken om te acclimatiseren, en dat was wel goed denk ik. Tijdens mijn eerste maand weer op het werk heb ik heel veel erge hoofdpijn gehad, en ik denk dat dit misschien te maken had met het weer aanpassen aan het westers werkritme. Heel veel mensen die een paar maanden in het Zuiden ...

         -         Kennis Engelse taal is in Uganda veel beter -           Heb daardoor ook meer Swahili geleerd in 3 weken Tz dan Luganda tijdens 3 maand Ug. -           Tanzanianen zijn veel geslotener. In Ug zeggen ze sneller hallo of beginnen een babbeltje, in Tz minder. Zelfs als je zelf eerst Jambo zegt, krijg me meestal een vreemde blik terug. -           In Tz hebben we uiteraard meer op het toeristische spoor gezeten, kan verschil geven in soort mensen die je ontmoet (enkel mensen die veel met toeristen te maken hebben). -           Levensstandaard is iets duurder. -           Landschap is heel anders: veel droger, veel diverser. We hebben natuurlijk wel een 2000-tal kms gedaa...

Voor wie er nog zin in heeft volgt hieronder een zeer lang verslag over onze rondreis door Tanzania. De highlights die we in Tz bezocht hebben: Serengeti en Ngorongoro national park (3 dagen camping safari), Lushoto, Usumbara Mountains (4 dagen, wandeltocht), Zanzibar (Stonetown en Bwejuu beach, 5 dagen). Verder hebben we nog enkele plaatsjes gezien waar we onderweg geslapen hebben: Bukoba (nacht ferry naar Mwanza), Mwanza (safari regelen), Karatu (platte rust wegens constipatie problemen) en Moshi. In Moshi hadden we het idee om op de slopes van Mount Kilimanjoro te gaan wandelen, kwestie van die berg toch ook een keer van dichtbij te hebben gezien, maar we hadden allebei zo'n degout van die stad. Echt ni te doen. Heet, duf, vuil, stoffig, irritante touts. Dus hebben we beslist om er zo snel mogelijk weer te vertrekken. Het was goed als tussenstop omdat het anders wel een hele lange reis geweest zou zijn van Karatu naar Lushoto. De ferry naar Mwanza was heel leuk. Blijkbaar ...

Na een week van veel nadenken en lezen en babbelen en Bonanza spelen, wou ik in het weekend nog een stapje in de wijde oegandese wereld zetten, en koos voor Sipi Falls.  Deze 3 watervallen liggen noordoost in Oeganda, in de buurt van Mount Elgon, bijna tegen de Keniaanse grens aan. Een halve dagreis vanaf Mukono. Vrjidagavond vertrok ik reeds naar Jinja, alwaar zich de Bujagali Falls bevinden. Dit zijn niet echt watervallen, maar een serie van 'rapids' waar alle rafters overheen gaan. Niet echt veel soeps. De backpackers waar ik sliep lag wel heel mooi aan de rand van de Nijl, met een mooi uitzicht, evenals 'showers with a view over the Nile'.  Leuk, ware het niet dat zich hier ook alle boertige muzungu's verzamelen die net een raft gedaan hebben en al hun adrenaline hier komen wegdrinken tot heeeeel laat in de nacht. Nu had ik wel express voor deze locatie gekozen, om het oegandese backpackers-leven van wat dichter bij te bestuderen, in het kader van misschi...

Terwijl ik broed over een afsluitend verhaal, vertoon ik wat vermijdend gedrag door eerst nog te vertellen over de laatste uitstapjes die ik in Uganda gedaan heb: visit chickenfarm Sander en Linda, en bezoek aan de Sipi Falls. Yvonne, 1 van de vrijwilligers die ondertussen ook weer in NL zit, had 16 kippen gekocht van de kippenfarm die Sander en Linda hebben opgezet, met als doel ze te bakken en braden en laten opsmullen door de kinders en ouderen van de village. Jelle (een zalige antwerpenaar die de farm verder opvolgde) kocht ook 2 kippen en nodigde de rest van de vrijwilligers uit om deel te nemen aan het kippenfestijn. Zodoende waren we weer met een hele hoop muzungu's present in the village in de buurt van Kayunga, een plek die de mensen in de buurt ondertussen al "muzungu-place" noemen vanwege de vele blanken die er tegenwoordig rondhangen. Rond 11u waren we aanwezig en konden we getuige zijn van de slachting van zo'n kleine 20 kippen. Toch wel even iets ...

 Het zou fijn zijn om hier een leuke afsluitende blog te schrijven over mijn ervaringen in Oeganda als vrijwilliger, alvorens verder te gaan als toerist naar Tanzania. Maar dat is moeilijker dan het lijkt... hoe vat ik samen wat ik hier heb meegemaak en gevoeld? Om het zeer kort samen te vatten: ik zou het direct opnieuw doen. Ik zal mij er nog een keer over bezinnen en alvast kort neerpennen wat ik van mijn 'werk'-ervaringen vind: ELKE vrijwilliger die hier op Besaniya aankomt heeft zoveel zin om er in te vliegen en de wereld beter te maken met zijn/haar aanwezigheid. Uiteindelijk  weet iedereen binnen 2 weken beter en past zich aan het afrikaanse ritme aan. Zoals ik al eerder heb geschreven is het erg moeilijk om te integreren in een bestaand team. Ten eerste kom je maar voor bepaalde tijd, en heb ik het gevoel dat de mensen gewoon geen zin hebben om je beter dan oppervlakkig te leren kennen (nu spreek ik vooral over mijn ervaringen in Namagunga Primary school), ten t...

Hier ben ik weer. Reggie en ik hebben een fantastische rondreis gedaan door Uganda, en zijn tot de slotsom gekomen dat we hier wel zouden willen wonen. Wie weet wat brengt de toekomst, en als we het niet proberen hebben we er misschien eeuwig spijt van. We zien nog wel. Ik heb nog wat fotos bij de fotopagina gezet van onze rondrit, hoewel ze niet in chronologische volgorder erop geraakt zijn. We zijn naar het zuiden gereisd, met een tusssenstop in Masaka, alwaar ik weerom 'mijn' tandarts bezocht heb. Jammer genoeg heeft ze me niet echt kunnen helpen en moet ik in Belgie nogmaals terug. Gelukkig heb ik niet zoveel last als van die andere tand. In Masaka hebben we een driver + auto geregeld, die ons de volgende 10 dagen heeft rond gereden.  Eerst naar Kisoro, Mgahinga National Park. Daar zouden we een gorilla trekking doen als er nog permits available waren. Die waren er als we 2 dagen konden wachten.  Dat konden we, ondertussen deden we een wandeling in voornoemd NP. Om in het...

Gister Reggie meegenomen naar Nkokonjeru. Remember dat Jacky en ik daar een klein projectje hebben opgezet? Jacky gaf daar 1x per week computerles aan 4 fysiek gehandicapten. Twee daarvan zijn in die mate gehandicapt dat ze moeite hebben om aan een gewone desktop pc te werken. Zowel Jacky als ik hebben enkele giften ontvangen en beslisten om met dat geld een netbook te kopen (= kleine laptop) zodat haar minder mobiele studenten makkelijker zouden kunnen werken. Gisteren hebben we daar dus een officiele happening van gemaakt om die laptop te overhandigen, zodat zoveel mogelijk mensen er van af weten en de Sisters hem niet toevallig kunnen confisceren. Je moet niet direct het slechtste denken van de mensen, maar geld of bezit kan de beste en meest nobele Sister veranderen in een dief. Simon, 1 van Jacky's studenten, zit al jaren in de Providence Home, en wenst ook al jaren dat hij computer les wil. Bij deze is zijn computerles van start gegaan en heeft hij zelfs een laptop tot zijn ...