Zoekend in de mist

         -         Kennis Engelse taal is in Uganda veel beter -           Heb daardoor ook meer Swahili geleerd in 3 weken Tz dan Luganda tijdens 3 maand Ug. -           Tanzanianen zijn veel geslotener. In Ug zeggen ze sneller hallo of beginnen een babbeltje, in Tz minder. Zelfs als je zelf eerst Jambo zegt, krijg me meestal een vreemde blik terug. -           In Tz hebben we uiteraard meer op het toeristische spoor gezeten, kan verschil geven in soort mensen die je ontmoet (enkel mensen die veel met toeristen te maken hebben). -           Levensstandaard is iets duurder. -           Landschap is heel anders: veel droger, veel diverser. We hebben natuurlijk wel een 2000-tal kms gedaa...

Voor wie er nog zin in heeft volgt hieronder een zeer lang verslag over onze rondreis door Tanzania. De highlights die we in Tz bezocht hebben: Serengeti en Ngorongoro national park (3 dagen camping safari), Lushoto, Usumbara Mountains (4 dagen, wandeltocht), Zanzibar (Stonetown en Bwejuu beach, 5 dagen). Verder hebben we nog enkele plaatsjes gezien waar we onderweg geslapen hebben: Bukoba (nacht ferry naar Mwanza), Mwanza (safari regelen), Karatu (platte rust wegens constipatie problemen) en Moshi. In Moshi hadden we het idee om op de slopes van Mount Kilimanjoro te gaan wandelen, kwestie van die berg toch ook een keer van dichtbij te hebben gezien, maar we hadden allebei zo'n degout van die stad. Echt ni te doen. Heet, duf, vuil, stoffig, irritante touts. Dus hebben we beslist om er zo snel mogelijk weer te vertrekken. Het was goed als tussenstop omdat het anders wel een hele lange reis geweest zou zijn van Karatu naar Lushoto. De ferry naar Mwanza was heel leuk. Blijkbaar ...

Na een week van veel nadenken en lezen en babbelen en Bonanza spelen, wou ik in het weekend nog een stapje in de wijde oegandese wereld zetten, en koos voor Sipi Falls.  Deze 3 watervallen liggen noordoost in Oeganda, in de buurt van Mount Elgon, bijna tegen de Keniaanse grens aan. Een halve dagreis vanaf Mukono. Vrjidagavond vertrok ik reeds naar Jinja, alwaar zich de Bujagali Falls bevinden. Dit zijn niet echt watervallen, maar een serie van 'rapids' waar alle rafters overheen gaan. Niet echt veel soeps. De backpackers waar ik sliep lag wel heel mooi aan de rand van de Nijl, met een mooi uitzicht, evenals 'showers with a view over the Nile'.  Leuk, ware het niet dat zich hier ook alle boertige muzungu's verzamelen die net een raft gedaan hebben en al hun adrenaline hier komen wegdrinken tot heeeeel laat in de nacht. Nu had ik wel express voor deze locatie gekozen, om het oegandese backpackers-leven van wat dichter bij te bestuderen, in het kader van misschi...

Terwijl ik broed over een afsluitend verhaal, vertoon ik wat vermijdend gedrag door eerst nog te vertellen over de laatste uitstapjes die ik in Uganda gedaan heb: visit chickenfarm Sander en Linda, en bezoek aan de Sipi Falls. Yvonne, 1 van de vrijwilligers die ondertussen ook weer in NL zit, had 16 kippen gekocht van de kippenfarm die Sander en Linda hebben opgezet, met als doel ze te bakken en braden en laten opsmullen door de kinders en ouderen van de village. Jelle (een zalige antwerpenaar die de farm verder opvolgde) kocht ook 2 kippen en nodigde de rest van de vrijwilligers uit om deel te nemen aan het kippenfestijn. Zodoende waren we weer met een hele hoop muzungu's present in the village in de buurt van Kayunga, een plek die de mensen in de buurt ondertussen al "muzungu-place" noemen vanwege de vele blanken die er tegenwoordig rondhangen. Rond 11u waren we aanwezig en konden we getuige zijn van de slachting van zo'n kleine 20 kippen. Toch wel even iets ...

 Het zou fijn zijn om hier een leuke afsluitende blog te schrijven over mijn ervaringen in Oeganda als vrijwilliger, alvorens verder te gaan als toerist naar Tanzania. Maar dat is moeilijker dan het lijkt... hoe vat ik samen wat ik hier heb meegemaak en gevoeld? Om het zeer kort samen te vatten: ik zou het direct opnieuw doen. Ik zal mij er nog een keer over bezinnen en alvast kort neerpennen wat ik van mijn 'werk'-ervaringen vind: ELKE vrijwilliger die hier op Besaniya aankomt heeft zoveel zin om er in te vliegen en de wereld beter te maken met zijn/haar aanwezigheid. Uiteindelijk  weet iedereen binnen 2 weken beter en past zich aan het afrikaanse ritme aan. Zoals ik al eerder heb geschreven is het erg moeilijk om te integreren in een bestaand team. Ten eerste kom je maar voor bepaalde tijd, en heb ik het gevoel dat de mensen gewoon geen zin hebben om je beter dan oppervlakkig te leren kennen (nu spreek ik vooral over mijn ervaringen in Namagunga Primary school), ten t...

Hier ben ik weer. Reggie en ik hebben een fantastische rondreis gedaan door Uganda, en zijn tot de slotsom gekomen dat we hier wel zouden willen wonen. Wie weet wat brengt de toekomst, en als we het niet proberen hebben we er misschien eeuwig spijt van. We zien nog wel. Ik heb nog wat fotos bij de fotopagina gezet van onze rondrit, hoewel ze niet in chronologische volgorder erop geraakt zijn. We zijn naar het zuiden gereisd, met een tusssenstop in Masaka, alwaar ik weerom 'mijn' tandarts bezocht heb. Jammer genoeg heeft ze me niet echt kunnen helpen en moet ik in Belgie nogmaals terug. Gelukkig heb ik niet zoveel last als van die andere tand. In Masaka hebben we een driver + auto geregeld, die ons de volgende 10 dagen heeft rond gereden.  Eerst naar Kisoro, Mgahinga National Park. Daar zouden we een gorilla trekking doen als er nog permits available waren. Die waren er als we 2 dagen konden wachten.  Dat konden we, ondertussen deden we een wandeling in voornoemd NP. Om in het...

Gister Reggie meegenomen naar Nkokonjeru. Remember dat Jacky en ik daar een klein projectje hebben opgezet? Jacky gaf daar 1x per week computerles aan 4 fysiek gehandicapten. Twee daarvan zijn in die mate gehandicapt dat ze moeite hebben om aan een gewone desktop pc te werken. Zowel Jacky als ik hebben enkele giften ontvangen en beslisten om met dat geld een netbook te kopen (= kleine laptop) zodat haar minder mobiele studenten makkelijker zouden kunnen werken. Gisteren hebben we daar dus een officiele happening van gemaakt om die laptop te overhandigen, zodat zoveel mogelijk mensen er van af weten en de Sisters hem niet toevallig kunnen confisceren. Je moet niet direct het slechtste denken van de mensen, maar geld of bezit kan de beste en meest nobele Sister veranderen in een dief. Simon, 1 van Jacky's studenten, zit al jaren in de Providence Home, en wenst ook al jaren dat hij computer les wil. Bij deze is zijn computerles van start gegaan en heeft hij zelfs een laptop tot zijn ...

 Uiteindelijk was het toch een hele goede ervaring in Jjaja Bbanga en ben ik blij dat ik geweest ben. Daar heb ik ook (eindelijk) het gevoel gehad dat ik echt iets heb kunnen betekenen en achterlaten. Zoals Sander het mooi verwoordde: "Je hebt hier écht wel aan ontwikkelingswerk gedaan!" Toen ik er aankwam hadden de teachers nog nooit een (computer)muis vast gehad.   Na 10 dagen les in Word, beetje Excel en internet, hebben ze samen een bedankbrief in kleur en omlijnd en in verschillende lettertypes en nog allerlei kleine aapassingen gemaakt op de computer voor mij. Ze kunnen ook simpele optelsommen maken in Excel en dit in de toekomst gebruiken om de punten van de leerlingen in bij te houden. Ze hebben allemaal een email account aangemaakt. Ik heb gezegd dat ik nu ook een mail verwacht af en toe. Ben benieuwd. Ook omdat dat geld kost, ze moeten dan geld uitgeven aan een internet cafe. Het was heel fijn om examen af te nemen (hoewel ook daar geduld nodig was) en vooral o...

Persoonlijk vind ik mezelf een redelijk tolerant mens, met respect voor mijn medemens, in het besef dat we allemaal gelijkwaardig zijn. In Afrika wordt je als Muzungu zodanig verheerlijkt en in de watten gelegd, dat je daar nogal snel aan went. Met als gevolg dat ik soms een beetje verontwaardigd ben als ik niét direct de beste plaats krijg, of zelf mijn bord moet afwassen… Erg he. Het is een heel klein geniepig gevoel diep binnenin me, omdat ik het snel wegwuif als zijnde belachelijk. Maar het toont wel aan hoe snel een mens went aan iets, zeker aan bewondering, en het geeft me een ander zicht op het kolonianisme. Niet dat ik het goedkeur, maar het geeft toch weer iets meer inzicht of begrip in hoe het allemaal zo is gelopen. Buiten dat is een Muzungu kuur wel aan te raden voor verlegen mensen. Je moét van voor staan en zitten, je moét speechen, liefst nog op een podium met microfoon. Niet altijd om te lachen, maar wel een boost om gene te overwinnen.

Wist je dat... ... de tandarts hier bijna even moderne apparatuur heeft als in Belgie? ... de keuken hier dikwijls gewoon buiten is, met wat geluk op een betonnen muurtje (zie fotos) ... er in een gewone sedan (auto) makkelijk 5 volwassenen + 1 baby passen? Zie ook weer foto, dat is dus alleen van de achterbank, en ik zit daar dan ook nog naast. ... er in een monovolume makkelijk 6 volwassenen naast en op elkaar passen? En dat de Oegandezen dat allemaal gelaten ondergaan? Graag wil ik ook een link met jullie delen van collega-vrijwilligers-bloggers die ondertussen weer lekker in het koude NL zitten. Linda (de schrijfster) heeft een heel leuk einde geschreven op hun blog, wat heel goed weergeeft hoe ik er zelf ook over denk (nou ja, laten we zeggen dat ik het voor 95% eens ben met het geschrevene): Sander en Linda Veel leesplezier!