Zoekend in de mist

Als dit niet om op te eten is van schattigheid weet ik het ook niet meer: Voor de rest heb ik vandaag weer een hele interessante en zeer bevredigende dag gehad in de bushbush van Oeganda, met name het dorpje Nkokonjeru. Later meer. Ben heel moe wegens heeeeeeel slecht geslapen (al een paar nachten). Een winkel in goede matrassen is hier volgens mij wel een gat in de markt. Indien iemand geinteresseerd: gelieve u onmiddellijk met een goeie matras tot bij mij in Besaniya te begeven...

Vanmorgen zijn we met Sander en Linda (het toffe koppel) en Steven en Marieke en ik naar een weeshuis geweest waar oa veel blinde kinderen zitten, evenals kids met HIV/Aids. Waarschijnlijk zijn het niet allemaal echte wezen, sommigen zullen ook wel gedumpt zijn door hun ouders toen die zagen dat de ogen van hun kind niet recht stonden of niet konden zien, maar het komt er alleszins op neer dat ze nooit bezoek krijgen en in het weekend een beetje aan hun lot overgelaten worden. We zijn daar vanmorgen ongeveer 2u geweest, en ik heb geen enkele keer een verzorger gezien. Daarom dat ik dus zei in de vorige post dat Steven het hart op de juiste plaats heeft. Hij is zelf een wees, nu volwassen, en blijft dus op bezoek gaan bij die kinderen. Heeft vandaag hun nagels geknipt, omdat de verzorgers daar geen tijd voor nemen. Gister heeft hij ook koekjes gebakken voor hen, en zijn laatste geld zal hij uitgeven aan kleine kadootjes voor hen. Echt lief. Dit is Steven met Emily (het schattige meis...

Trouwens, Jacky (collega lesgeefster pc) heeft ook een leuke blog: belevenissen in Uganda. Ik kom er zelfs al in voor!

Vandaag is er net een nieuwe Nederlander gearriveerd in Besaniya, wat het totaal op 7 NL’s en 1 Belg brengt qua vrijwilligers. Dan werken hier nog een stuk of 5 Oegandezen, maar dat aantal wisselt soms, ook de mensen wisselen af en toe. De vrijwilligers zijn allemaal leuke mensen (uiteraard, wie weet lezen ze deze blog ;-). Jacky is mijn collega, in die zin dat ze ook computer training geeft, en er ook heel wat beter voor uitgerust is! Ze heeft speciaal een chique laptop gekocht die 8u op batterij kan werken (de mijne slechts 2u) en die ze dus ook regelmatig meeneemt naar haar werk. Zij kan dus les geven op plaatsen waar geen pc’s voorradig zijn. Zij heeft ook enorm veel interessant lesmateriaal mee, zowel digitaal als hard copy, waarmee de Oegandezen zichzelf zouden kunnen aanleren, moesten ze kunnen oefenen en vooral moesten ze er het initiatief voor nemen. Zoals ik zelf op mijn werk in Belgie dikwijls merk, is het veel gemakkelijker om een vraag te stellen aan iemand, dan dat je ...

Dan toch nog enkele fotos toegevoegd van enkele random zaken. 2 van aapjes die hier in de buurt van mijn huisje in de bomen rondslingeren, en een paar van de markt hier. Het vlees zoals het tentoon gespreid ligt, lekker in de zon een beetje voorgebakken, de vliegen proeven het reeds voor, dus je moet niet bang zijn om er aan te sterven. Ik heb er toch nog geen vliegen van zien doodvallen. En eentje van een big mama die bij haar stalletje groenten en fruit zit. Toen ik vroeg if ik een foto van haar mocht maken ging ze er eens goed voor zitten. Ze wou natuurlijk de foto zien en liet hem ook rondgaan bij de rest van de mensen rondom haar. Grappig dat ze het altijd vinden! Ik vind het een prachtige foto. Ze staat er zo trots op!

En dat is een waarheid als een koe. Vandaag mijn eerste les als juf informatica achter de rug. Oh. My. God. Serieus, tijdens de eerste groep deze morgen dacht ik echt dat ik gewoon maar terug naar huis moest komen, dat ik hier niets kan komen doen. Ik ben gewoon niet geschikt als leerkracht. Daar moet je geduld voor hebben. En zeker als je leerlingen nog nooit achter een pc hebben gezeten, nog nooit van linker- en rechtermuisknop hebben gehoord, niet weten wat enter is, en totaal geen gevoel hebben in hun hand om met de muis om te gaan. Om gewoon nog maar de pijl van de muis op het kruisje van sluiten krijgen is al een ramp. En dat is dan nog iets redelijk klein, maar zelfs een grotere knop als save ofzo… tjonge jonge. Ik heb 2 klasssen gehad, van ongeveer 2u, en ik heb in elke klas wel even mijn geduld verloren en gezegd (lees: met ingehouden snauw): LISTEN to what I say, you have to click here, just as before! Bij de 2 e klas was ik dan al iets meer voorbereid en wist dat ik het a...

Velen vragen zich af hoe ik hier woon en wat ik eet en vooral of het eten wel meevalt. Ik ben al enkele keren gaan lunchen met Oegandezen, en al 2x echt lekkere Tilapia vis vers uit het Victoria meer gegeten. Zie foto hieronder.  Voor de rest zou mijn avondeten ook ok moeten zijn aangezien ik het zelf klaarmaak. Gezien mijn geweldig kooktalent en goesting is dat tot nu heeel erg basic (een boterham met avocado, die trouwens wel heeeel erg lekker is), of een tosti (croque voor de belgen). Dus als ik afval zal het enkel aan mijn eigen gebrek aan lust tot koken liggen dan aan het eten dat ik hier op restaurant kan bestellen.   Kijk voor meer fotos van mijn leuke banda op de foto pagina. Er is er eentje bij dat er vagelijk als een douche uitziet. Wel, dat IS ook onze gezamenlijke douche.  Je mag me ook altijd ordinaire handgeschreven brieven sturen, zie adres bij post .

Madame Lenke, maak dat mee. Ik had me echt niet voorbereid op lesgeven in massage aan een grote groep nieuwsgierige jonge meisjes, die het ook heel amusant vinden om die muzunga daar te zien staan masseren op de rug van de gewone lerares hairdressing.  Zeker niet als die lerares dan nog eens redelijk voorover buigt en haar prominente afrikaanse kont naar achter steekt... Hilarisch eigenlijk. Ik heb dan maar gezegd dat ze gewoon rechtop mag staan :D Het was ook een erg grote groep meisjes, (gemiddelde leeftijd 16 denk ik, ze volgen daar gratis een opleiding tot vanalles, en ik heb de groep die kapster willen worden en nu een extra asset aangeleerd krijgen.  Ik ben er direct ingevlogen, heel weinig uitleg, direct proberen op elkaar, en ik loop rond en geef aanwijzingen.  En maar giechelen. Heel grappig en ook leuk. Al zullen ze vast ook wel eens met mij gelachen hebben. Zeker met mijn haar. Ik zit daar wel in de klas met kapsters to be, en zowieso zijn de Oegandese vrouwen...

Morgen begin ik er al aan, hoera. Zo te horen aan de andere vrijwilligers kan dat soms nogal eens wat duren, maar ik kan al naar een school om aan meisjes in de hairdressers opleiding massage aan te leren.  De rest van de week naar een hele grote school om daar computer training en massage te geven, eventueel ook wat counceling aan kids met problemen, maar dat is nog niet zo duidelijk wat en hoe. Owkeej here I go!

Trouwens, heel erg leuk dat jullie een berichtje achterlaten! Moeke: wat leuk al die briefjes, en zoveel!!! Thanks a million XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX